Pennenzak: check. Nu uitdaging 3: ons zoontje voorzien van handgemaakte kledij. Klein probleem: geen patronen. Na wat denkwerk nam ik de koe bij de horens, of lees knipte ik het t-shirt van de HEMA aan flarden. Met wat lappen stof probeerde ik een patroon te construeren.

Maar dan... Daar stond ik dan. Met wat lappen stof. Het t-shirt van de HEMA was inmiddels veranderd in een puzzel. Totaal ontwetend stikte ik stuk voor stuk alles aan elkaar. Woeps, binnenstebuiten. Woeps, een de spoel op. Woeps, de ene mouw smaller dan de andere.

Mja, na ettelijke uren bloed, zweet en tranen was het klaar. Maar de gevreesde test moest nog plaatsvinden. Nu moest ik ons zoontje nog in zijn splitternieuwe t-shirt krijgen. Na enig trekwerk (vooral over zijn hoofd) ging het toch. Aanschouw hier het eerste stuk en zoon.

Oké, stap 1, klaar! Resultaat: zeer fier op mezelf. Nog fijner is de reactie van ons 2-jarig zoontje: waaauw, mooi. Joepie. Al meteen een fan.
Tijd voor iets anders. Een pennenzak misschien? Na wat opzoekwerk bij http://www.oontje.blogspot.be/p/hoe-maakt-u-het.html en bij http://spiegelstiksels.blogspot.be/2011/08/de-pennenzak-voor-perfectionisten.html ben ik er meteen ingevlogen. Wat gevloek later, was hij eindelijk te aanschouwen. Dit ruikt naar meer? Spijtig dat je niet elke dag van pennenzak wisselt zoals een onderbroek. Ik wil er wel honderd maken. Maar wat is een mens met honderd pennenzakken?

Wat begon met een loos idee, mondde uit tot een heus hobbywerk. Plannen werden gesmeed, stoffen werden kocht. Eerst wat knoeien het stikmachine van de moeke (dat telkens maar vastliep). Om dan uiteindelijk zelf een werkpaardje in huis te halen.
Maar.. waar begin je dan mee? Snel even een kussen stikken (met rits weliswaar). Oké, geen perfect resultaat maar het kan er mee door. De eerste stenen zijn gelegd. De wereld van het stikken is vanaf nu geopend!

Het speelse stofje vond ik op www.cozette.be. Echt een aanrader!